Nog twee weken!

Nog twee weken!

Speelpleinwerking, speelpleinwerking en …. Speelpleinwerking.  De voorbije week hebben we vooral speelpleinwerking gedaan dus J     

Wat hebben we allemaal gedaan?

·         Spelletjes: pang pang, tik tak boem, zakdoekleggen, vlaggenroof, vlaggenstok, estafetten, ….

·         Spelen met stoepkrijt

·         Dingen bouwen met blokken, klixx

·         Spelen met de knikkerbaan

·         Spelen in de speeltuin

·         Filmpje gekeken

·         Naar de zee gaan zwemmen en spelen

·         Beachspelen met de oudsten

·         ….

Zoals je kan lezen is het altijd net een chironamidgje. Echt wel tof eigenlijk!

We hebben nog wel steeds het probleem dat alle kindjes veeeel te laat komen en dat de  verschillende leeftijdsgroepen nog steeds door elkaar lopen.  De kleintjes komen bijna allemaal elke dag. Ik denk dat ze vooral door de ouders gestuurd worden zodat wij een beetje de opvang van die dag zijn. Ergens kan ik dit wel begrijpen als je ziet hoeveel werk al deze mensen hebben. Langs de andere kant  waren wij er hiervoor ook niet en zijn we ook echt geen kinderopvangJ  We hebben Katrien hier ondertussen al over ingelicht en mogen de kindjes die er niet moeten zijn, niet meer betrekken in onze spelen. Soms makkelijker gezegd dan gedaan aangezien al die kleine bengels daar dan met een sip gezichtje staan te kijken.   Er zijn ook veel kinderen die hun kleine broertje of zusje moeten meenemen naar de speelpleinwerking. Broertjes en zusjes die eigenlijk veel te jong zijn voor de speelpleinwerking. Soms hebben ze zelfs een baby bij. Ze moeten hun broer of zus meebrengen omdat zij normaal op hen moeten passen als mama en papa aan het werk zijn.  Als ze broer of zus niet meebrengen kunnen ze helemaal niet komen. Eigenlijk is dit echt wel erg om te zien. Broer en zus zijn ook meestal wel een serieuze hindernis op de speelpleinwerking. De meeste van de echt kleintjes hebben bang van ons omdat we muzungu’s  (blanken) zijn J We kunnen ze dan ook niet echt even in ons armen nemen omdat ze dan echt wel heel hard beginnen te wenen. Dus de kinderen kunnen dan soms aan de helft van de spelletjes niet meedoen. Lastig dus.  Langs de andere kant hebben we ook een beetje bang om deze broers en zussen te weigeren omdat we anders de oudere kinderen gaan verliezen denk ik. Dat willen we natuurlijk ook voorkomen omdat al deze kinderen toch wel recht en hebben op en nood hebben aan een beetje ontspanning.  Nope, hier is het toch niet zo simpel om even een doodgewone speelpleinwerking op te starten waar iedereen netjes komt wanneer hij of zij moet komen.  Maaar…de speelpleinwerking is een feit en eigenlijk is het buiten deze mindere puntjes toch wel een succes! Bij de kleintjes kunnen we meestal rond de 40 bengels verwachten en bij de oudsten rond de 20.  We mogen zeker tevreden zijn!  Ik heb ook zeker het gevoel dat ze allemaal met hun volle zin en enthousiasme komen.  Toch bijna allemaal. De kinderen van Kebene doen soms wel een beetje lastig omdat ze ergens geen zin in hebben. Ik denk dat deze kinderen verschillen met de andere kinderen omdat ze in Kebene al heel veel ontspanningsmogelijkheden hebben en meestal wel iets te doen hebben.  De kinderen van het dorp daarentegen moeten vaak helpen werken bij hun ouders of zitten zich een beetje te vervelen omdat ze aan hun lot worden overgelaten! Voor deze kinderen is dit echt wel een goed ding! Ze zijn van straat, ze vervelen zich niet meer , hebben even ontspanning en leggen contacten met de andere kinderen van het dorp! In de zomervakantie komen er nieuwe vrijwilligers en gaan dan verder bouwen op ons werk. Ze gaan dan wel een hele dag speelpleinwerking houden en gaan ook proberen een middagmaal te voorzien! Zeker niet slecht! Ik ben benieuwd hoe het verder gaat evalueren!

Waar de andere zeker ook rekening mee moeten houden is dat het niet altijd verloopt zoals je wilt! De ene keer is er geen elektriciteit, de andere keer geen water, dan weer geen sleutel om binnen te geraken zodat je helemaal geen materiaal hebt,… .   Soms en meestal wel frustrerend  maar,… het is en blijft Kenia! J Soms hebben we zelfs tot 11 uur moeten wachten op de sleutel voor materiaal, terwijl de speelpleinwerking dan al bijna gedaan is.  Het is soms echt wel grappig! Als je naar mevrouw Fatima sms’t om te vragen wanneer ze komt , stuurt ze altijd: i’m on my way! Na twee uur moet je dan soms  nog vaststellen dat ze er niet is! :D Ach ja, zo zie je maar dat het in België allemaal niet zo slecht is hé!

Op donderdag tijdens de speelpleinwerking ben ik ook nog met Brown naar de dokter geweest.   Brown is een kindje van in mijn klas uit KG1. Hij had zoals vele kindjes hier etterbuilen op zijn hoofd. Uit ervaring weet ik al dat je daar best mee naar de dokter kan gaan. Ik dus met Brown naar de dokter. Amai geen goed ontvangst dat we daar kregen.  Het eerste wat de dokteres vroeg was van welke school Brown kwam. Ik wist al waarom ze dit vroeg. Ze vroeg dit om te weten of de ouders van het kind altijd geld  betalen aan het dispensari of niet.  Bij onze school zijn ze niet verplicht om maandelijks een bijdrage te betalen hiervoor. Nu ze wist van welke school hij kwam bekijk ze Brown eens van ver en vertelde welke medicijnen hij moest innemen. Onmiddellijk begon ze terug over het geld. Ze vertelde dat we onmiddellijk moesten betalen en dat we anders de medicijnen niet kregen.  We  hebben besloten om er zelf niet voor te betalen omdat we vonden dat dit geen oplossing was.   Wij zijn dan zonder medicijnen weer naar huis gegaan! Echt frustrerend zenne!  Normaal zouden de ouders van het kind 400 chilling per maand moeten betalen om medicijnen te krijgen. Als je weet dat sommige mensen hiervoor 2 dagen moeten werken, is dicht echt wel heel veel ! Voor veel mensen  onmogelijk als ze enkele kinderen hebben.  Maar soit uiteindelijk is het wel goed gekomen wanneer de directeur er zich met gaan moeien is. Ik denk dat het via de school uiteindelijk toch betaald is en Brown heeft zijn medicijntjes!  Hoe de regeling nu juist zit met het geld weet ik nog altijd niet goed, maar goed zit het nog niet denk ik.

Verder zijn er niet zo heel veel speciale dingen gebeurt, de dagelijkse dingen zoals: onderbroeken wassen J, eten kopen, …

Op vrijdag is de nachtwaker , Isaak nog een bezoekje komen brengen met zijn zoontje! Die wilden we al lang zien!  Het is echt een schatje  en kampioen in chipseten. Het was de eerste keer dat hij het at maar, eten deed hij :D was sjik om te zien J

Op zaterdag zijn we nog op cadeautjesjacht geweest in Ukunda! En koopjes hebben we weeral gedaan! Echt een feest om zo veel te kunnen kopen voor weinig centjes J  Onderweg zijn we de zoon van mevrouw Fatuma tegengekomen en zijn we nog een bezoekje gaan brengen bij haar. Ze  heeft een mooi stenen huis en tv, wat hier echt wel een luxe is. Het was echt gezellig en zoals altijd ben je overal even welkom.  We hebben zelfs nog een ontdekking gedaan! Ze verkopen hier dvd’s aan de deur voor 1 euro :D echt zalig.  Het is precies een boekje dat je koopt maar er zit een cd’ke in. Echt geweldig.  Bij ons digitale tv, hier film aan de deur J

Nadat we even mee naar de film gezien hadden zijn we naar huis gegaan! Spannende rit want het was al donker en de chauffeur van de motto reed beetje zot J Maar we zijn heel aangekomen! S’Avonds zijn we nog iets gaan eten aan het strand en er zat weer een geslaagd dagje op!

Op zondag hebben we gewassen en gewassen en gewassen! Jaja was van een hele week hier valt toch niet echt mee om in ene keer te doen! Ondertussen hebben we ook gewacht op de dochters van Fatuma, we hadden ermee afgesproken omdat wij daar op bezoek geweest waren! Maar, zoals we al konden voorspellen zijn ze niet komen opdagen! :D  Dat zijn we hier ondertussen al een beetje gewoon.  J

Oo jah we hebben nog iet geweldigs ontdekt! Ne bakker! Wooow ne echte bakker! Me taartjes en veel chocolade! Haha was echt de ontdekking! Jammer dat het wat laat is dat we het ontdekt hebben! Maar we zijn er al twee keer naartoe geweest en ons is goe laten gaan! Een taart met drie lagen chocoladevulling! MMMM zooo goe!  Jup jup van heel simpel dingen is het hier echt genieten! We hebben zelfs nog gratis cream gekregen omdat we de aap mee hebben weggejaagd omdat die een taart wou pikken :D Echt grappig!

Vandaag , maandag was het weer een geslaagd dagje speelpleinwerking. We hebben verschillende dingen gedaan zoals, schilderen, spelletjes gespeeld, muziek gemaakt, verhaaltjes voorgelezen,…

Het was een fijne dag! En jaja de elektriciteit werkte, we hadden water en we konden overal binnen!  Wat een luxe J

Maar soit met dit geslaagde dagje wil ik afsluiten want het is weeral tijd om erin te kruipen er morgenvroeg weer tegen te kunnen!

Lala salama! ( slaapwel!)

                                                                Kindje van Isaak

                                                                Isaak en zoon

  
                                                                Speelpleinwerking

speelplein en trouw

Speelpleinwerking week 1

Maandagochtend stonden we met een nieuwsgierig hartje op. De primeur van de speelpleinwerking! Alles was voorbereid, veel kon er niet mislopen dachten we.  Om 8 stonden we de kinderen op te wachten aan de school.  Om half 9 stonden we nog steeds te wachten! Geen kinderen te zien!  Uiteindelijk hebben we dan maar besloten om zelf het dorp in te trekken en de kinderen aan te sporen om te komen. Gelukkig hebben we op deze manier toch nog een heel groepje kinderen kunnen sprokkelen!  Ongeveer 30 kleine spruiten stonden toen klaar om er een dagje al spelend in te vliegen.   Normaal gezien begonnen we met het kamplied:waka waka. Jammer genoeg werkte de elektriciteit weer niet en zijn we er zo maar ingevlogen.  We hebben verschillende spelletjes gespeeld zoals, naamrolbal, 1 2 3 piano, tikkertje, antoinette wie heeft de bal,… . Hele simpele dingen maar echt al moeilijk genoeg voor die spruiten. Na een tijdje begon het te regen en hebben we naar de leeuwenkoning gezien! Jaja de elektriciteit werkte terug! De kinderen waren echt gefascineerd door de film, tof om te zien.  Zelfs de kok en enkele leerkrachten kwamen erbij zitten! Die waren zelfs nog het meest geboeid door de film. Vol spanning zaten ze te kijken! En grappig dat ze het vonden, niet te doen. Jup, de leeuwenkoning, echt een groot succes bij jong en oud! Na de film was het al weer bijna tijd om naar huis te gaan. We namen nog afscheid en de kinderen vertrokken. Het was een geslaagde eerste dag. Toch was het soms wat moeilijk om spelletjes te spelen met die kleine ukkies. Ze begrijpen niet altijd wat we zeggen en de regels moeten echt heel simpel zijn. 

Op dag 2 van de speelpleinwerking was het de beurt aan de oudere kinderen. Vandaag mochten de kinderen vanaf 8 jaar komen spelen. Ook die morgen was het weer hetzelfde liedje. Om half 9 stonden er nog maar 3 kinderen, terwijl we er veel meer ingeschreven hadden.  Ook nu zijn we weer naar het dorp gegaan om kinderen te verzamelen. Uiteindelijk hadden we ongeveer 20 kinderen.  Tof groepje om spelletjes met te spelen. Rond 9 uur echter stonden er plots nog meer kinderen. Al de kleine begadders die op maandag gekomen waren stonden er weer opnieuw. Dit was  dus niet de bedoeling. Normaal  ging het zo: maandag en donderdag voor de kleinsten, dinsdag, woensdag en vrijdag voor de oudsten.  Dit hadden we ook allemaal duidelijk meegedeeld op een briefje. Blijkbaar is het hier toch niet zo simpel om het goed te begrijpen.  Maarja Kenia hé J

Op woensdag was het beachday. We gingen met de kinderen vanaf   5 jaar naar het strand. De kleinsten speelden spelletjes op het strand, de ouderen mochten in de zee spelen. Ook vandaag hadden we maar 3 kinderen die er om 8 uur waren. Om half 10 waren we dan eindelijk compleet en zijn we naar het strand vertrokken.  Juist voor we vertrokken kwamen ook weer de 3 jarigen aangelopen.  Daar stonden we dan klaar om te vertrekken en met een hoopje 3-jarigen waarvan we niet wisten waar de ouders waren. Uiteindelijk hebben we ze dan maar meegenomen en hebben we ze ver van de zee op het strand in het zand laten spelen.  Uiteindelijk was het echt nog een leuke dag. De kleine kinderen amuseerden zich op het strand en de groten waren niet meer uit de zee te slaan.  De kinderen vonden het ook geweldig om zich vol wit zand te smeren! Ze kwamen dan aangelopen als monsters! Echt een grappig zicht! Sommige riepen Muzungu! Muzungu is blanke in het Swahili.  Ze waren nu ook een muzungu! Heel grappeg!  Donderdag deden we ballonnendag met de kleuters ,tof dagje! Vrijdag was het weer aan de groten en hebben we gedanst, spelletjes gespeeld,… . Echt een chirodagje J

Trouwfeest

Vrijdagnamiddag was het tijd om ons voor te bereiden op de trouw van famillie van madam Fatima, onze leerkracht van KG1.  Mevrouw Fatuma had ons deze week uitgenodigd om naar een trouwfeest te gaan.  We moesten voor het feest henna laten zetten op onze armen en benen.  In de namiddag kwamen er twee meisjes langs met henna.  Het begin van een heel verhaal J.  Om te beginnen waren ze al niet echt vriendelijk bij aankomst. Ze zeiden heel weinig en negeerden onze vragen rond hoeveel de prijs ging zijn voor onze tattoos.  Ze vertelden ons dat ze dat absoluut nog niet konden vertellen omdat ze moesten wachten op mevrouw Fatuma. Omdat wij mevrouw Fatuma vertrouwen , gingen we ervan uit dat het een eerlijke prijs zou zijn en gaven we dan maar toestemming om te beginnen. Nog voor ze begonnen waren vroegen ze aan John, onze huishulp , of ze eten kregen. Ze waren de hele tijd aan het klagen tegen hem dat ze honger hadden. Verlegen kwam John dit melden aan mij. Je kon zien dat hij het vervelend vond.  Wij hadden niet echt iets in huis en gaven dan maar fruit en drank. Nadat ze gegeten en gedronken hadden zijn ze er  dan uiteindelijk  toch aan begonnen. Amai ik begon wel eventjes te zweten als ik zag hoeveel ze op mijn arm begon te zetten. Maar kom, het zou eraf gaan en voor die ene keer dacht ik, laat ze maar doenJ Uiteindelijk heb ik dan toch moeten zeggen dat ze moesten stoppen of ik had helemaal vol gestaan denk ik! Ik zag ook al dat dit niet echt naar hun goesting was.  Nadat iedereen klaar was  begonnen de dames dan weer tegen John te praten en weer ging het over dat ze honger hadden. Het spijtige was ook dat ze niet tegen ons spraken maar enkel tegen John. Om de een of andere manier wilden zie niet spreken tegen ons.  Wij hebben dan toch maar braaf een heel brood gegeven en Jonh maakte thee.  Nu moesten we nog wachten om mevrouw Fatuma. Zij ging om 3 uur komen! Om 3 uur , geen mevrouw Fatuma te zien, om 4 uur geen mevrouw Fatuma, om 5 uur nog steeds niet en om 6 ook nog niet :D Jup jup Keniaanse tijd noemen ze dit dat. Uiteindelijk is ze niet gekomen en moesten we met de dames van de henna discussiëren over de prijs. Ze vroegen zo mar eventjes 15 euro per persoon. Jup we vielen bijna achterover! Na veel gediscussier hebben we dan 10 euro per persoon moeten betalen, wat volgens ons nog te veel was! We konden uiteindelijk al bijna niet anders meer omdat ze echt heel kwaad werden, zowel op ons als op John.  Tot hier verhaal 1 van de trouw! Het was al een goed beginJ De volgende ochtend hadden we om 10 uur afgesproken  om te vertrekken met mevrouw Fatuma. Voor te lachen zei ik al jaja om 12 uur zal ze er wel zijn! En jaja stipt om 12 uur was ze daar echt grappig.  Wij allemaal opgetut in ons kleedjes op de motto  naar Ukunda, echt de moeit.  An en Jessica zijn zelfs tegen de vlakte gegaan! Gelukkig waren ze zacht  gevallen en hadden ze niets. In ukunda namen we dan de matatu naar Mombassa! Lekker op elkaar gepropt  in die warmte, zeer aangenaam ;) Eenmaal in Mombassa kwamen we aan bij het ouderlijk huis van mevrouw Fatuma.  Wat ons meteen opviel was dat er heel veel mensen in een huis waren. Het was echt een grote famallie. We werden er echt heel goed ontvangen. Onmiddellijk kregen we een grote schotel met Pillau. Dat is rijst met vlees en aardappelen.  Best wel lekker. We moesten allemaal op de grond gaan zitten om te eten.  Echt op z’n Afrikaans dus.  Best gezellig!  Daarna zijn we stad ingetrokken om een cadeautje te kopen.  Hier werden we weer geconfronteerd met de drukte van de stad. Het is zo anders dan waar wij altijd zijn. Geef mij maar het rustige plattelandsleventje in Kenia! Maar soit, na het kopen van het cadeautje gingen we terug naar het huis.  En wat hebben we daar gedaan? Euhm… jaja wachten ,wachten en nog eens wachten, tot iedereen klaar was. Ondertussen hadden we al wel onze slaapplek gekregen! Amai en dat was de moeite hoor! We kregen een huis te zien waar al lang niemand meer gewoond had. Er lagen vuile matten op de grond waar we dan op zouden slapen. En jaja er waren ook kleineb bezoekers op de matten…  Lieve kleine KAKKERLAKKEN!  Jup dat was even schrikken! Eigenlijk zag niemand het van ons zitten om zijn ogen daar dicht te doen!  Chans dat we er uiteindelijk nog met konden lachen en  besloten dan maar om misschien  een nachtje door te doen.    Wanneer we iets later vroegen of we misschien toch iets kregen om op te liggen zei mevrouw Fatuma dat we zeker iets zouden krijgen en dat we misschien toch naar het eerste gebouw z ouden gaan om te slapen. Haha dat was wel een opluchting zenne! Ondertussen was het al na 6 uur , terwijl het feest zogezegd om 6 uur zou beginnen! Dus wat deden we dan maar, ja nog een beetje  wachten hé! Alles is hier echt zoooo polé polé!  En voor diegene dat nu denken , ja Lise gij bent ook zo! Geloof me dit is nog 10 keer erger ;) Maar dus rond 8 uur waren we dan toch daar op het feest!   We waren allemaal wel sterk onder de indruk als we de zaal zagen! Echt zo mooi en groot dat die zaal was. Ja dit was even een andere wereld waar we binnen kwamen. Bij het binnenkomen kreeg iedereen een zakje met drankjes, eten en een ijsje en nog een gouden zakje waar een spiegeltje inzat! En dit wel voor 800 mensen!  Wat ik me onmiddellijk afvroeg: hoe kunnen deze mensen dat nu betalen?  Maar soit we zetten ons op een stoel en bewonderden al de mensen die binnen kwamen. Iedereen was zo mooi! Glitters, lange jurken,… net een galabal!  Wat we ons ook onmiddellijk afvroegen: waar is nu eigenlijk de bruid? Er was geen bruid te zien en het feest was al volop aan de gang. Er werd al gedanst, gegeten,….  Ongeduldig bleven we dan maar wachten op de bruid. We begonnen dan maar wat foto’s te trekken van de mensen in hun mooie jurken. Jah ,dat hadden we dus ook blijkbaar beter niet gedaan. Een mevrouw met een boos gezicht kwam ons vertellen dat dit echt niet kon dat we foto’s namen. Wij hebben dan maar braaf onze kodak weggestokenJ Het was wel jammer want we wilden toch wel laten zien aan iedereen hoe zo’n feest eruit zag.  Ahja ook nog even zeggen dat er enkel vrouwen aanwezig waren. Het was een moslimtrouwfeest en blijkbaar vieren vrouwen en mannen het trouwfeest apart. De vrouwen mogen hier feesten en de mannen moeten naar de moské en bidden. Na het bidden gaan de mannen dan ook weer gewoon naar huis en gaan slapen. Wel een beetje vreemd J Ondertussen was het al rond 11 uur. En jaja wie kwam er dan toch aan: de bruid! Waauw , wat een kleed! Het was net een jurk van een koningin! De bruidskinderen waren ook echt heel mooi! Het waren net prinsesjes. De bruid kwam met haar bruidskinderen aangewandeld richting het podium waar een mooi decor op stond! Tot onze grote verbazing vertrok de helft van de zaal al voor de bruid het podium bereikt had! Huh wat was dat? Iedereen is weg en het feest moest nog beginnen! Echt heel vreemd!  Wanneer de bruid het podium bereikt had  ging ze op de bank zitten en werden er foto’s van haar genomen. De mensen die er nog waren schoven dan rustig aan om hun cadeautje aan de bruid af te geven. Wanneer ze hun cadeau afgegeven hadden mochten ze samen met de bruid op de foto. Ook wij hadden natuurlijk een cadeautje bij!  En wij maar denken, yes nu kunnen we toch eindelijk eens een foto trekken! Maar neenee het mocht niet, de mevrouw achter de camera werd al kwaad bij de vraag alleen. Nope geen foto dusJ Blijkbaar hebben ze hier schrik dat ze op facebook terechtkomen.  Facebook was het grote probleem. Jammer. Nadat we het cadeautje afgeveven hadden hebben we nog wat moeite gedaan om te dansen. Een half uur later stonden we nog alleen op de dansvloer en was bijna iedereen naar huis! Vreemd vreemd! De bruid zat ondertussen nog altijd op de bank op het podium, helemaal alleen. Leek ons toch ook niet zo tof op je eigen trouwfeest. Uiteindelijk is de bruidegom ook nog aangekomen. Hij had nog meer weinig toeschouwers. Hij nam plaats naast de bruid en er werden nog enkele foto’s getrokken.  Daarna stonden ze weer op en verlieten de zaal! Jup dat was het dan , het grote feest! Het feest waar iedereen zo veel moeite voor had gedaan.  We waren wel een beetje teleurgesteld. We hadden er iets heel anders van verwacht. We hoorden wel van de familie van de bruid dat dit de normale gang van zaken was. Weer een cultuurverschilletje denk ik dan. Achteraf was ik dan toch wel blij dat ik het allemaal gezien had en we hadden weer een verhaal om te vertellen! Nu ja het avontuur was nog niet afgelopen! We moesten nog gaan slapen!  We kregen dan toch een kamer met een bed. Met 3 in bed en met twee op de grond gingen we de nacht in! Gezellig!  Om 4 uur ‘s nachts werden we al gewekt door het gezang van de moskee , echt heel show!   Precies of er stond iemand onder ons raam te zingen. En jawel om 5 uur  begon het opnieuw! Echt een zaaaaaalige nacht! Haha! Maar kom ik ben al blij dat we niet tussen de kakkerlakken lagen. Hoewel er naar het schijnt toch wel heel veel op de grond lagen ‘s morgens! Maarja zolang ik het niet gezien heb is dat allemaal ok ;) s’ Morgens kregen we nog een uitgebreid ontbijt. We moesten allemaal op de grond in de gang gaan zitten en kregen eten.  Op het menu stond: een soort van smoutebollen, spaghetti, bonen met kokos, vlees van het trouwfeest en thee! Ja watte , wat een ontbijt seg!  Van het vlees heb ik wijselijk toch niet meer van durven eten. Chans dat de smoutebollen echt nog wel lekker waren!  Men buikske zat vol J Na het ontbijt zat ons avontuur erop.  Een avontuur dat we toch niet zo snel meer gaan vergeten denk ik.   Een lang maar toch wel een speciaal avontuur! En vooral Asante sana aan de familie van Fatuma dat ze ons zo goed ontvangen heeft en dat we dit hebben mogen meemaken!

                                      

                                       

                                     

                                     

                                                                   Speelpleinwerking

                                                         Kijken naar lion king!

Einde school

Een rustige week, op naar speelpleinwerking!

Na de twee weekjes avontuur ging ik een rustig weekje tegemoet. We brachten alles inorde in de klas zodat onze leerkracht er na de vakantie  weer goed kan invliegen.  Op donderdag was het de grote dag van de kinderen. Ze kregen hun rapport voor de vakantie begon.  Alle ouders waren uitgenodigd. Zo konden ze hun kleine spruit zien blinken  op het podium als ze bij de eerste drie van de klas waren.    Na de grote meeting met de ouders hadden we nog een laatste vergadering met de leerkrachten.  En wat voor een vergadering. Het was een vergadering waarin de manager over elke leerkracht positieve feedback gaf.  Hier zouden ze in Belgie nog iets van kunnen leren. Alle leerkrachten werden een voor een in de bloemetjes gezet. Je zag dat ze het leuk vonden en er echt van genoten. Dat is pas een goede motivatie om er voor te  blijven gaan als leerkracht.  Goed bezig rainbow 4 kids team! J Alle leerkrachten zijn hier ook zo dankbaar voor hun job en uiten dit ook naar het hoofd toe. Knap knap. Zo open en eerlijk! S’ avonds hebben we nog iets gedronken met alle leerkrachten. Het was tof en langs de andere kant ook pijnlijk omdat je wist dat je enkele van deze geweldige mensen niet meer gaat terugzien.  Maar ja, aan alles komt een einde hé.

Vrijdag hadden we een dagje verlof en zijn we serieus gaan shoppen, net zoals zaterdag eigenlijk! Ach ja dat moet ook gebeuren hé ;) Hoewel ondertussen hebben we toch nog wel de speelpleinwerking voorbereid, dus ook nog wel een beetje gewerkt.

Vrijdag zijn Marlies en Marjon ook nog terug naar Belgie vertrokken, net zoals Peneloppe en Gijs! We zullen ze missen! Nu schieten we nog maar met 5 over maar we kunnen dat hier wel af ;)

Voila meer heb ondertussen niet meer te vertellen, maar ik krijg hier en daar wat reclamaties dat ik te weinig op men blog zet ;)

In ieder geval nog veel groeters uit het warme Kenia!

                                        Mijn sponserkindje Juma :)

                                                 Lucky

Het schoolteam

De kleuterklassen

                                            Lies, ik en mevrouw Fatima

                                               
                                                    De hele bende

Laatste weekjes school

Hallo!

Jaja nog twee dagen school en we moeten afscheid nemen van al die schatten van kinderen en leerkrachten.  Het zal weer een zware dag worden.  Maar voor ik daar over ga treuren zal ik eerst vertellen wat er allemaal nog gebeurt is de voorbije week.

Om te beginnen zijn os ma en pa op bezoek geweest en men peter als verassing! Echt zalig om terug eens wat bekend volk te zien.  De eerste dagen ben ik nog wel naar school geweest omdat we niet zo maar twee weken verlof mogen nemen J .   Alles ging zo zijn gewone gangetje op school.  We werkten rond vormen. De eerste dag rond cirkels en allerlei ronde vormen. Heb ik mijn bellenblaas maar eens bovengehaald die os Nore voor de kindjes had gekocht.  Dat vonden ze echt geweldig. Het was precies een hele nieuwe uitvindingJ . Zelfs de oudere kinderen waren verkocht.                 Geweldig om te zien dat ze zich kunnen amuseren met iets heel simpels.

De laatste dag voor men weekje verlof was ook nog wel even heavy! Rebeka, een kindje van men klas had een wondje op haar hoofd.  Het was echt helemaal gezwollen en ik dacht dat er beestjes ofzo inzaten. Ik ben dan maar met die uk naar de dokter geweest.  Was wel even slikken als die dokter met een mes aankwam. Blijkbaar was het een soort infectie waarbij je bulten krijgt waar heel veel etter inzit. Die etter moet er dan uit geduwd worden door de wond open te snijden.  Zonder boe of baa begonnen ze dus in het hoofd van Rebeka te snijden.  Het kind was natuurlijk hysterisch. We moesten ze me twee mensen vasthouden . Gelukkig was  Rebekka het na een lolly al weer even snel vergeten ;)

Daarna is men weekje verlof ingegaan. Bij aankomst  in het hotel was mijn eerste cultuurshock daar! Ik was er nog geen vijf minuten binnen en had al het gevoel dat ik er weg moest. Het was echt een heel verschil na al die weken te hebben samengeleefd met de Kenianen. Wat je in het hotel zag was gewoon niet echt  en echt super oneerlijk!

Na een paar dagen was het wel weer cva . Chans!  We hebben echt heel veel zalige dingen gedaan!  Ik heb onder andere mijn grenzen serieus verlegd door te gaan duiken! Was echt heel sjik! Langs de andere kant was ik ook wel weer blij als ik terug boven was ! Het is toch wel een speciaal gevoel om te ademen door zo’n klein ding J Maar we hebben het overleefd!

Safari was ook echt heel geweldig, heel veel mooie dieren en uitzichten gezien, was echt genieten!

We zijn ook nog naar Mombasa geweest.  Mombasa is een grote stad, een van de belangrijkste in Kenia. Ja watte, daar heb ik toch ook wel weer ogen getrokken!  Superveel armoede!  Bedelende kindjes die je echt met een heel zielige blik aankeken! Heel veel miserie waar je niets aan kan doen.  

De laatste vrijdag van hun verblijf hier zijn ze nog een dagje naar school gekomen. Het was de grote afsluitdag in school. De leerlingen moesten het tegen elkaar opnemen zoals om het best dansen, zo snel mogelijk  een flesje cola leegdrinken, stukjes brood opeten,…. .  Het dansen was echt zalig om te zien. Echte Afrikaanse moves hebben we daar gezien! Mooi mooi! De leerkrachten mochten natuurlijk niet onderdoen voor hun kids  en hebben ook wat opdrachten gedaan. Tof om te zien dat leerkrachten en kinderen op hetzelfde niveau zaten. Soms moet je dat kunnen als leerkracht om langs de andere kant nog meer respect te krijgen van de kinderen.  Het was echt een leuke dag!

We hebben ook nog enorm veel klere en schoenen uitgedeeld aan de kindjes bij ons in het dorp! Zalig om al die lachende gezichtjes te zien! Merci aan iedereen voor al de kleertjes en schoenen, ze ware er echt content mee!
De laatste zondag zijn we nog naar de mis geweest in het dorpje. Waaw, zo mooi! Zingen, dansen, het was echt een kippevelmoment. Als de mis in België zo zijn zou ik er wat meer zitten ;)
Met ander woorden, de twee weken bezoek vlogen echt voorbij! Back to reality nu! 

Vandaag zijn we kindjes gaan inschrijven voor de speelpleinwerking . We hebben al 56 spruiten ingeschreven. Ik ben benieuwd!  Hopelijk wordt het een succesje en slagen we in ons doel: de kinderen van straat houden! De kinderen van Kebene mogen ook komen en leren zo hopelijk toch wat beter de kinderen van het dorp kennen! Maar , je pense dat  het allemaal wel goed komt ! We will see J

Overmorgen is het spijtig genoeg al de laatste schooldag zoals ik al gezegd heb! Ik zie er enorm tegenop! Zal weer een emo- moment zijn zenne J Dus nu nog genieten van de laatste dagen met de leerkrachten en de kids!

Tot zo ver men verhalen!

See you later!

                                                        Cadeautjes van ons nore

De mis

Ons Nore haar schoenen!;)

Een goei week!

Jambo allemaal!

Na twee weken nog eens een berichtje uit het verre Kenia! Het is hier nog altijd zalig! Het word er alleen maar beter op. Ik ben nu twee weken les aan het geven en het valt goed mee. Ik had er echt heel veel schrik voor maar ik denk dat de kindjes ondertussen toch al een beetje meer gewend zijn aan ons en zijn nu toch al heel wat kalmer. De eerste week zijn we begonnen met wiskundelesjes, keuzemomenten, turnen en beeldende vorming. Soms liepen de lessen al wel eens fout maar over het algemeen was het wel redelijk goed denk ik. Deze week heb ik bijna alle lessen overgenomen. Het werd een thematische week over kleuren. De kleuren zijn echt een ramp bij deze kinderen. De meeste zien er echt geen verschil tussen en kunnen ze niet benoemen. Elke dag hebben we gewerkt rond een bepaalde kleur. Maandag was het de gele dag, dinsdag de rode, woensdag  de blauwe,….

Elke dag kregen de kindjes materiaal in die bepaalde kleur om mee te werken, te spelen,…  Het was echt tof! Vooral de blauwe dag! We hebben een race gedaan om ter snelst alle blauwe voorwerpen naar de overkant brengen, blauwe afrukken van onze handen gemaakt, gespeeld met blauwe blokken en met allerlei blauwe materialen in de waterbakken ! Amai ze gingen er nogal tegen met het water! Potjes vullen, weer leegmaken, alle potjes overbrengen naar de andere bakken ,… Ze waren er echt door gefascineerd.  Na die dag dacht ik, ja ik kan hier toch wel iets bereiken. Langs de andere kant wanneer ik op vrijdag vroeg welke kleuren de potjes hadden gaven ze allemaal in koor het verkeerde antwoord. Mja dan dacht ik, lap he ,waarom heb ik al die moeite gedaan.  Maar dan zie je uiteindelijk toch dat enkele kinderen het dan toch helemaal door hebben. Daar moet je, je dan maar aan optrekken. Beter enkele kinderen helpen dan geen denk ik dan maar.   Mevrouw Fatima, mijn leerkracht deed enthousiast mee deze week. Ik denk dat ze er van genoten heeft en hopelijk heeft ze er ook iets van opgestoken! Let’s hope J

Je zag het al aan men titelke, het was een goede week! Leuke dingen gedaan met de kleuters maar ook echt geweldige momenten meegemaakt.

De kinderen hebben deze week een stereo-installatie gekregen van Tine, een van de vrijwilligsters. Amaaai je had die gezichtjes moeten zien! Ik heb nog niet dikwijls kinderen zo blij met iets gezien. Heel de school kwam aangelopen en ze begonnen  echt allemaal te dansen! Op 5 minuten tijd was er echt een feest gecreëerd op school! Ja ge moet er echt bij zijn geweest om te weten hoe schoon het was. Het was echt een van de schoonste momenten die ik hier heb meegemaakt! Gevoelig als ik ben, stond ik daar zelfs bijna te janken omdat het me echt zo raakte! J Een beetje muziek deed precies echt alle miserie  van de kinderen even vergeten! Pure vreugde was het! Zalig J  Vrijdagochtend zijn we naar de zonsopgang gaan kijken. Om 6 uur ware we al op pad naar de zee. Echt heel jammer dat er zo veel wolken waren. We zagen ze niet echt opkomen maar konden er toch een glimp van opvangen tussen de gaatjes in de wolken J  Toch was het al echt knap, 30 foto’s ofzo getrokken van hetzelfde stukje zee ! Mja Kenia het is knap! Na de zonsopgang zijn we met zen alle naar school gegaan. Er werd afscheid genomen van Tine. Tine deed haar laatste dag stage in de school.   Bij een afscheid wordt er altijd gezongen met de hele school. Het is echt zo mooi die Keniaanse liedjes. Ge weet gewoon ook echt dat alles wat ze zingen recht uit hun hart komt. Alle mensen zijn hier zo echt, zo puur! Daarbij de mooie Keniaanse stemmetjes en het was weer compleet voor een weenmomentje! Haha alle vrijwilligers op een rijtje met een zakdoekske J Maar da moet hier kunnen!  Eens goe blijten is nie slecht ;)  Na dit moment werden de christenen en de moslims in een apart lokaal onderverdeeld (PPI) . Er werd een uur gebeden, liedjes gezongen, bedankt,… . Weer iets typisch Keniaans.  Het sterke geloof in God. Het is hier wel veel anders dan bij ons. Ze zingen en dansen wanneer ze God bedanken. Een klein feestje eigenlijk. Ik genoot er echt van. 

Na de middag was het grote moment daar! De kinderen kregen vandaag hun sportuniform dat door de spaghettidag gesponsord is!  Door jullie dus! De kinderen waren er echt fier op. Ze stonden er nogal te blinken in hun uniformpje. Thank you teacher Lise! Dat heb ik zo veel gehoord en zo spontaan. Echte dankbaarheid, contentheid! En ja wanneer ze dan het liedje zongen thank you Lise, kreeg ik weer een kropke in men keel! Ik was echt content! En vooral nen dikke merci aan jullie, de helpers, de eters! Het was echt de moeite waard zenne. Ik en lies moesten een speech geven, haha men beste Engels weer bovengehaald J maar, de boodschap is overgekomen. We hebben afgesloten met een danske en het was weer een feest. Al die mooie kleurtjes op de speelplaats die aan het dansen waren! Waaw! Echt waar je moet het hier echt gezien hebben om te weten wat het is. Het lijkt allemaal zo simpel en klein maar dat zijn hier die dingen die het hier zo mooi maken.

Vorige week hebben we ook nog een tv en dvd speler gekocht met het geld. Het was de directeur zijn doel om via tv en film de kinderen meer en meer correcte info te geven over aids en om seksuele voorlichting te geven. De kinderen gingen echt volledig uit hun dak als ze de tv zagen! Tot slot hebben we de school ook nog een serieuze duw in de rug gegeven door heel veel handboeken aan te kopen. De directeur, mr. James zei ons dat de school gered was. Handboeken waren echt een groot  probleem. Er zijn heel veel boeken gestolen het voorbije jaar door de studenten zodat er bijna geen meer overschoten. Voor de school zijn boeken echt heel duur en  was echt een groot geschenk!

Toch wel boeiend dat je hier zo veel kan doen door een simpele spaghettidag te organiseren!  Ge zou er drekt nog 5 ander geven ! J Echt waar nog eens nen dikke merci aan iedereen!

Op mijn vorige blogbericht heb ik ook nog verteld  over het Kindje dat we altijd gingen verzorgen omdat hij een brandwonde had. De kleine spruit is terug terecht. Hij zat met zijn mama in de gevangenis.  De reden is echt heel triest.  Blijkbaar had de mama Baraka willen vermoorden. Ze stond met een mas op zijn keel wanneer de buren ingrepen. We keken nogal raar op als we hoorden dat die kleine Baraka  dan nog juist bij zijn mama opgesloten zat. Hier in Kenia is dat blijkbaar niet zo abnormaal. Ik en Lies zijn Baraka dan gaan opzoeken. Het was erg om te zien. We werden ook onmiddellijk geconfronteerd met de corruptie van de politie hier. Ze wilden natuurlijk dat we geld neertelden om Baraka vrij te krijgen, om medicijnen te kopen,… . Baraka had echter niets misdaan en moest helemaal niet vrijgekocht worden. Van het geld voor de medicijnen had hij waarschijnlijk ook nog niets gekregen.  De volgende dag is de manager van onze school gaan praten met de rechtbank en stond hij de volgende dag weer op school! Echt goed, we waren allemaal content. Baraka mocht nu bij een kennis van de mama logeren. Na het school werden we echter weer geconfronteerd met de hardheid van het Keniaanse leven.  Een uur nadat we hem naar huis gebracht hadden stond hij weer aan de schoolpoort. Hij had een rugzakje op zijn rug met schoenen en kleding in. De kennis wou niet meer zorgen voor Baraka. Daar stonden we dan met die arme spruit. Gelukkig wou Paski,de oprichter van het weeshuis Kebene naast onze woning hem opvangen. Er was wel één voorwaarde. Baraka moest getest worden op HIV. Als hij drager was van het virus kon hij er niet blijven. Het was even bang afwachten maar Baraka is zo gezond als een visje en mag er nu blijven. Hij word er heel goed opgevangen door de kinderen en ik heb het gevoel dat hij er echt content is.  Yes, een happy end!

Met dit happy end wil ik ook afsluiten. Nu nog even voorbereiden voor school en dan kan ik bijna een weekje Kenia beter gaan verkennen met os ma en pa!  Ik kijk er al naar uit!

Saloet en Asante Sana voor het sponsoren!